Güney Levant’ta barışın kırılgan mimarisi, yeniden alevlenen çatışmaların ağırlığı altında çatırdamayı sürdürüyor; en şiddetli karşılıklı hamleler ise İsrail ile Lübnan arasındaki sınır bölgelerinde yaşanıyor. Mayıs 2026’nın sonu itibarıyla şiddeti durdurmak üzere tasarlanmış diplomatik girişimler hızla çözülüyor gibi görünüyor; yerlerini, yürürlükteki herhangi bir ateşkesin ruhuna meydan okuyan misilleme saldırıları ve askeri yığınaklardan oluşan bir döngüye bırakmış durumda. Sahadaki tablo, münferit çatışmalardan Hizbullah’ın İsrail’e karşı koordine askeri operasyonlarına evrilirken, İsrail askeri komutasından daha sert bir karşılık geliyor. Bu tırmanış, politikanın sahayı belirlemesi gerekirken giderek saha gerçeklerinin politikayı dikte etmeye başladığı tehlikeli bir emsalin oluştuğuna işaret ediyor. Bölgedeki jeopolitik risk olağanüstü yüksek; zira ciddi bir hata, güney Akdeniz kıyı şeridinin istikrarında derin güvenlik çıkarları bulunan komşu aktörleri de içine alacak bir zincirleme reaksiyonu tetikleyebilir. Uluslararası toplum, tırmanışın hızından derin kaygı duyuyor; süreç, diplomatik kanalların şiddeti etkili biçimde dizginleme kapasitesini aşmış görünüyor ve bu da bölgesel savaş endişesini büyütüyor.

27 Mayıs sabahı Hizbullah, İsrail askeri mevzilerini hedef alan bir dizi operasyonu doğrulayan bir açıklama yayımladı. Grup, eylemlerinin Nebatiye bölgesinde, özellikle Zar’a eş-Şarkiyye mevkiinde yoğunlaştığını belirtti. Bu alan, işgal altındaki topraklarla sınırdaş olması ve kilit İsrail lojistik güzergâhları ile istihbarat tesislerine yakınlığı nedeniyle stratejik önem taşıyor. Örgütün aktardığına göre operasyon tek bir hadise ile sınırlı değildi; toplam on iki ayrı saldırıyı içeriyordu. Bu çatışmalarda tanklar, zırhlı araçlar ve belirli birlik yoğunlaşma noktaları; insansız hava araçları, füzeler ve topçu ateşinden oluşan bir kombinasyonla hedef alındı. İHA’lar ile ağır silahların eşzamanlı kullanımının ima ettiği sofistike koordinasyon, gerilimi düşürme yönündeki uluslararası baskı sürerken dahi örgütün yüksek bir operasyonel kapasiteyi koruduğunu gösteriyor. Bu da grubun yalnızca stoklarını yenilemekle kalmayıp, İsrail savunma ağının daha önce kurduğu savunma çeperlerine nüfuz edebilecek vurucu kabiliyetlerini de optimize ettiğini düşündürüyor.

Bu adımlara karşılık İsrail Savunma Kuvvetleri, kendi askeri varlığını tırmandırmaya hazır olduğu mesajını veriyor. İsrail medyasında dolaşan istihbarat nitelikli bilgilere göre ordu, saldırıları yoğunlaştırmak için nihai siyasi onayı beklerken Hizbullah hedeflerine karşı kapsamlı bir kampanya hazırlığında. Çatışma, yetkililerin çok sayıda kamikaze dronun önlendiğini ya da kuzey İsrail’e düştüğünü bildirdiği şekilde, İsrail’in kuzeyine de taşmış durumda. Bu sınır ötesi hareketlilik, müzakereler görünürde durumu istikrara kavuşturmaya çalışsa bile şiddeti belirli coğrafi sınırlar içinde tutmanın ne kadar güç olduğunu ortaya koyuyor. IDF’in pozisyonu, savunmaya dönük izleme halinden aktif angajmana kayıldığını düşündürüyor; komutanlar, saldırı düzeyi sürerse Hizbullah’ın altyapısını daha yoğun bombardımanla zayıflatmayı hedefliyor olabilir. Topyekûn bir yanıtın yetkilendirilmesindeki gecikme ise ulusal güvenlik zorunlulukları ile daha geniş bir savaştan kaçınma arzusunu dengeleyen karmaşık siyasi hesapları yansıtıyor.

Bu çatışma evresini tanımlayan temel bir paradoks, ateşkes mekanizmaları varlığını korurken şiddetin sürmesi. Gözlemcilere göre resmi kanallarda ateşkes anlaşmaları konuşulsa da sahadaki gerçeklik bu diplomatik beyanlarla çelişiyor. Kaynaklar, İsrail’deki askeri liderlerin Hizbullah’ı hedef aldıkları gerekçesiyle saldırılar düzenlediğini, ancak tali zararın Lübnanlı siviller açısından ciddi riskler doğurduğunu belirtiyor. Bu dinamik, ağır insani kaygıları gündeme getiriyor ve kalıcı bir çözüm ihtimalini karmaşıklaştırıyor. Siyasi niyetlerle sahadaki askeri eylemler arasındaki bu uyumsuzluk, taraflar arasında güvenin neredeyse hiç olmadığı, yanlış hesapların daha geniş bir bölgesel yangına yol açabileceği oynak bir ortam yaratıyor. Her iki tarafın da özellikle dron kullanımına başvurması, taktiklerin modernleştiğine işaret ediyor; bu da gelecekteki angajmanları daha ölümcül ve geleneksel diplomatik çerçevelerle daha zor kontrol edilir hale getirebilir.

Gelişmelerin zaman çizelgesi, istihbarat aktarımı ile sahadaki gerçeklik arasında kaygı verici bir boşluğa işaret ediyor. İsrail medyası 25 Mayıs akşamı ordunun geniş çaplı bir taarruz için hükümet onayını beklediğini bildirirken, fiilî karşılıklı saldırılar iki gün sonra ciddi biçimde yoğunlaştı. Bu gecikme, Kudüs’teki siyasi karar alma sürecinin, sahadaki kinetik temponun gerisinde kaldığını gösteriyor. Dahası, İsrail güçlerinin Hizbullah karşıtı operasyon görüntüsü altında sivilleri hedef aldığına dair iddialar, uluslararası insancıl normların olası ihlaline işaret ediyor. Bunun gelecekteki hukuki hesap verilebilirlik ve askeri kampanyanın meşruiyeti açısından sonuçları son derece ağır. Muhariplerle sivil ayrımı bulanıklaşmayı sürdürürse, bölgenin uzun vadeli stratejik istikrarı daha da zedelenecek; insani gerekçeler, salt stratejik çıkarlardan bağımsız biçimde tarafsız devletleri bile çatışmada taraf tutmaya itebilecektir.

Bu yeniden yükselen yoğunluğun sonuçları, çatışmanın dar sahasının ötesine taşıyor. Bölge açısından ateşkesin bozulması, diplomatik nüfuzun başarısızlığı anlamına geliyor. Bu, iki taraftan hiçbirinin karşı tarafın yeterince caydırıldığına inanmadığını ya da tırmanışın maliyetini eylemsizliğin algılanan maliyetinden daha düşük gördüğünü düşündürüyor. IDF muhtemelen daha büyük bir operasyona hazırlanırken uluslararası toplum, diplomatik kanalları askeri gerçeklikle yeniden uyumlu hale getirmenin acil görevini üstlenmiş durumda. Her iki toplumun güvenlik kaygılarını ele alan eşgüdümlü bir yaklaşım olmaksızın şiddet döngüsünün derinleşmesi, yerel ve uluslararası müdahale kapasitesinin sınırlarını zorlaması muhtemel. Önümüzdeki haftalar, bu evrenin kontrol altına alınıp alınamayacağını ya da Levant’taki stratejik dengeyi kalıcı biçimde yeniden tanımlayıp tanımlamayacağını belirleyecek. Dünya, böylesi hesaplı provokasyon karşısında dizginleme mekanizmalarının işlevini koruyup korumadığını yakından izlemek zorunda. Nihayetinde güney Akdeniz’in istikrarı, bu tırmanışın daha geniş bir bölgesel çatışmadan yalıtılıp yalıtılamayacağına bağlı.

◆